• 9:52 قبل از ظهر

  • 1400-01-07

  • کد خبر: 8372

تناقض حزب حاکم ترکیه در قبال اخوان‌المسلمین

تحرکات اخیر ترکیه در خصوص نزدیکی به مصر از یک واقعیت پرده برمی‌دارد و آن اینکه حمایت از جریان‌های اسلامی به هیچ وجه جنبه اعتقادی نداشته بلکه استفاده ابزاری از این جنبش‌ها در راستای اهداف و مطامع منطقه‌ای خود بوده است.

آناج-گروه ترکیه و قفقاز؛ ترکیه در فاصله سال‌های 2010 تا 2020 با فاصله گرفتن از سیاست اعلامی‌تنش صفر مرزی با همسایگان، رویکرد توسعه‌طلبی را در چارچوب راهبرد نوعثمانی‌گری در ماورای مرزهای خود در پیش گرفت و در این راستا از ابزارها و شیوه‌های متنوعی همچون ورود نظامی‌به خاک کشورهای دیگر، ایجاد پایگاه نظامی، تشکیل گروه‌های نیابتی ولو تکفیری، گسیل ناوگان دریایی به خارج مرزهای خود و غیره استفاده کرد.

آنچه باعث رویگردانی از سیاست تنش صفر مرزی با همسایگان و گرایش به  نوعثمانی‌گری انجامید آغاز و استمرار خیزش‌های مردمی‌از شمال
آفریقا تا خاورمیانه عربی بود و با توجه به ماهیت این خیزش‌ها که بر محوریت اخوان‌المسلمین قرار داشت، ترکیه برای رسیدن به اهداف نوعثمانی‌گری خود نزدیکی به این جنبش را نیز در سرلوحه برنامه‌های خود قرار داد و ضمن اینکه به میزبان برخی از رهبران این جنبش‌ها تبدیل شد بلکه روابط خود را با قطر به عنوان حامی‌سیاسی جنبش اخوان‌المسلمین ارتقاء داد و در محوربندی‌های منطقه‌ای در کنار آن قرار گرفت.

با این حال در مقطع کنونی به نظر می‌رسد حزب حاکم عدالت و توسعه به رهبری رجب طیب اردوغان برای ادامه این سیاست با نوعی پارادوکس مواجه شده است.

زیرا از یکسو برای بهبود روابط خود با مصر و رژیم صهیونیستی اسرائیل مجبور است از جنبش اخوان‌المسلمین در مصر و فلسطین فاصله بگیرد و حتی آن را قربانی کند اما از دیگر سو در پوشش حمایت از اخوان‌المسلمین یمن (حزب اصلاح) به درخواست عربستان برای ورود به جنگ یمن پاسخ مثبت دهد.

طبق برخی خبرهای دریافتی، ترکیه نیروهای نیابتی وابسته به جریان تکفیری را از سوریه به یمن انتقال داده و در عین حال برای جبران قطع فروش تسلیحاتی برخی از کشورهای غربی، پهپادهای خود را در اختیار ائتلاف متجاوز سعودی قرار داده است.

این شاخص‌ها از یک واقعیت پرده برمی‌دارد و آن اینکه حمایت ترکیه از جریان‌های اسلامی‌همچون اخوان‌المسلمین به هیچ وجه جنبه اعتقادی و دینی نداشته بلکه درست برعکس، استفاده ابزاری و مصلحتی از این جنبش‌ها در راستای اهداف و مطامع منطقه‌ای خود بوده است و به همین دلیل هم احتمال اینکه این گروه‌ها و جنبش‌ها به وجه‌المصالحه ترکیه و حتی قطر قرار بگیرند وجود دارد.

انتهای پیام/

دیدگاه ها:

    سلام…اتفاقا‌عقلانیت‌‌‌اینست‌که‌کشورهای‌اسلامی‌روابط‌اقتصادی
    را‌به‌نوع‌نظام‌سیاسی‌‌در‌روابط‌با‌یکدیگرگره‌نزنند‌و‌بایک‌مرزبندی‌
    تعریف‌شده‌راه‌سوء استفاده‌‌دوئل‌‌غیراسلامی‌را‌ببندند‌و‌البته
    این‌را‌نیز‌باید‌از‌غرب‌آموخت‌اما‌آزادی‌انتقاد‌محفوظ‌باشد..‌متاسفانه
    این‌تحمل‌نیست‌وتاریخ‌ثابت‌کرده،حاکمیتی‌که‌با‌انتقاد‌برحق‌ب آشوبد‌‌سرانجامی‌ندارد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *