فرم جذب خبرنگار - داخلی
قاصدک 24
بانک مهر اقتصاد
پارک دلفین باغلارباغی 2
آسمانخراشی که فرو ریخت/ سقوط قله‌نشینان بی‌ظرفیت/ گریز از قلب‌های مردم
  • 1396/03/29 12:06
  • 82869
در توصیف ناکامی‌های تلخ والیبال؛

آسمانخراشی که فرو ریخت/ سقوط قله‌نشینان بی‌ظرفیت/ گریز از قلب‌های مردم

ستاره‌های والیبال که خود را برتر و مهمتر و بزرگتر از هر چیزی می‌دیدند و می‌بینند و والیبال ایران را وامدار خود می‌دانستند و می‌دانند و نتیجه همین تفکر تمامیت خواهانه سرآغاز قصه سقوط بود.

به گزارش آناج به نقل از فارس، این همان مرض رضایت است. مرضی که کارلوس کی روش سرمربی تیم ملی فوتبال با واقع بینی آن را آفت بزرگی می‌داند که می‌تواند در همین روزهای شیرین قاطعانه ترین صعود تاریخ فوتبال ایران به جام جهانی، گریبان ما بگیرد. کی روش با دوراندیشی فاجعه پس از این مرض را به خراب شدن سقف بر روی سر ما تعبیر می‌کند. اتفاقی که مصداق عینی آن را در والیبال می‌توان رویت کرد.

تیمی که روی یک برنامه‌ریزی طولانی مدت و یک پروسه دقیق ذره ذره ساخته شد و سر به آسمان سایید اما خیلی زود گرفتار مرض رضایت شد و حالا نتیجه این مرض سقف رویاهایی است که بر سر والیبال آوار شده.

تیمی که با یک نسل طلایی و یک مربی طلایی تر پله های ترقی را جهشی طی کرد، قد کشید و از روی تور به میان قلب‌های مردم آبشار زد اما سقف کوتاه ظرفیت خیلی زود آنها را به انتهای خط رسانده. تیمی که حالا هیچ شوری را برنمی انگیزد، هیچ نگاهی را به خود جلب نمی‌کند و هیچ دلی را با خود همراه نمی‌کند.

شور و هیجان دیروز و تشویق و هورا کشیدن های مردم و البته تعاریف اغراق آمیز حالا جای خود را به نگاه های تلخ و شماتت باری داده که آسمانخراش‌های بی‌ظرفیت امروز را سرزنش می‌کنند. تیمی که اگرچه از منظر فنی به قله رسیده بود اما همپای آن به قله جنبه و ظرفیت نرسید و در همان کوهپایه‌های آماتوری سابق ماند و بالا نیامد. سردمداران والیبال فراموش کردند که تیم بزرگ، باید جنبه و ظرفیت بزرگی و قله‌نشینی را داشته باشد.

نتیجه این بی‌توجهی اما خیلی زود خود را عیان کرد. وقتی ولاسکو مربی اقتدارگرای ایران که افسار تیم را در دست داشت و به احدی اجازه تک نوازی را نمی‌داد، چمدان‌ها را بست و به دعوت سرزمین مادری‌اش لبیک گفت. جدایی ولاسکو سرآغاز سقوط ستاره‌هایی بود که حالا میدان را فراخ می‌دیدند و عرصه برای تاخت و تاز آنها فراهم بود. همان‌ها که سوار بر موج احساسات مردم از مرزهای تواضع، جنبه و ظرفیت گریختند تا آرام آرام در سراشیبی سقوط قرار بگیرند. ستاره‌هایی که در مسیر تاخت و تاز خود خیلی‌ها را قربانی کردند؛ از اسلوبودان کواچ جوان و پرانرژی گرفته تا رائول لوزانو کهنه کار و درونگرا؛ هیچکس حریف آنها نبود.

پول و شهرت آفت بزرگی بود که به خرمن استعداد آسمانخراش‌های ایران زد. آنها که تحت تاثیر اتمسفر هیجانی پیرامون خود آنقدر قد کشیده بودند که حالا جلوی پای خود را هم نمی‌دیدند و این سرآغاز قصه سقوط بود.
 


ستاره هایی که خود را برتر و مهمتر و بزرگتر از هر چیزی می دیدند و می بینند و والیبال ایران را وامدار خود می دانستند و می دانند و نتیجه همین تفکر تمامیت خواهانه همین شد که برای همه تعیین تکلیف کنند؛ از سرمربی تیم گرفته تا داور. از سرپرست گرفته تا وزارت ورزش.

تیمی که به اندازه‌ای با تبختر و تفرعن همنشین شده که بازیکنش در پیش چشمان تماشاگران و چندین و چند دوربین‌های آشکارا از دستور سرمربی‌اش سرپیچی می‌کند، کاپیتانش تصمیم می‌گیرد شخصا داور را تادیب کند، آن یکی برای بازیکن و سرمربی حریف خط و نشان می‌کشد، در اعلام لیست نفرات تیم برای المپیک اعمال نظر می‌کنند و جوان تازه وارد را خط می‌زنند تا رفیق دیرین گرمابه و گلستانشان به عنوان توریست روی نیمکت، ریو را سیاحت کند، دسته جمعی رژه المپیک را تحریم می‌کنند و جمعا تصمیم می‌گیرند تا در برابر دستور محرمانه بالادستی مبنی بر تعویض یکی از اعضای کادر تیم جبهه گیری کنند و ماندن طرف را شرط حضور خود در تیم ملی اعلام کنند!

این همان تیمی است که اعضای آن جملگی در قبال ورود نفرات جدید مقاومت کرده و یک حلقه نامرئی مقابل تازه واردها می‌کشند اما هر هفته در مسابقات لیگ به جان هم می‌افتند و با الفاظ 18- از هم پذیرایی می‌کنند، یقه می‌درند و نفس کش می‌طلبند!

تبعات تاخت و تاز در مسیر ناکجاآباد، در ناکامی‌های مسلسل وار اخیر کاملا عیان است. ناکامی‌هایی از روزهای انتخابی المپیک در توکیو گرفته تا المپیک ریو و حالا لیگ جهانی. تیمی که که آنقدر باد شده و بالا رفته که دیگر هیچ انگیزه ای برای درخشش و موفقیت ندارد. تیمی که مرض رضایت گرفته و به هیچ عطش و حرصی برای موفقیت‌های جدیدتر و قله‌های دست نیافتنی تر ندارد و ترجیح می‌دهد تا انرژی‌اش را به جای لب تور، در زندگی شخصی لاکچری، بیزنس های پولساز، میهمانی‌های رنگارنگ، اتومبیل‌های شاسی بلند و برندهای ادوکلن و لباس خرج کند. صویر آگهی تبلیغاتی با مشارکت یکی از ستاره‌های بزرگ این تیم از دست رفته که درست بعد از مسابقات لیگ جهانی و ناکامی‌های پی در پی در زمین والیبال، روی صفحه تلویزیون نقش می‌بندد، استعاره طعنه‌آمیزی است از آنچه که این روزها در تیم ملی والیبال ایران می‌رود؛ تیم بی تفاوتی که ترجیح می‌دهد رویاهایش را در زمین دیگری دنبال کند.

عصر ستاره‌های کاغذی مدتهاست به پایان رسیده و صدای بلند گام های تغییر به گوش می‌رسد، حتی اگر ستاره‌های سابق با تمامیت خواهی مقابل موج بلند تغییرات بایستند و اجازه ندهند که کسی وارد دایره بسته آنها شده و به امپراطوری آنها پایان دهد.

اما تغییر ناگزیر به نظر می‌رسد. ستاره‌های تازه از راه رسیده‌اند. آنها که بدون ادعا و بدون هیاهو، با قامت‌های برافراشته آمده اند تا دیوار بلند بی تفاوتی را فرو بریزند و پای تور برای آرمان‌ها و آرزوهای یک ملت جان بدهند. همان‌ها که هر وقت حلقه پوسیده و بسته السابقون را شکستند و راهی به ترکیب یافتند، والیبال ایران به اصل خود بازگشت. تیمی که می‌درخشد و حریفان را از پا می‌اندازد. از نمایش آنها حظ بردیم و کیفور شدیم و طعنه آمیز اینکه برد غافلگیرکننده برابر لهستان در هفته نخست و برد هیجان‌انگیز بر آرژانتین در هفته دوم با درخشش آنها به دست آمد.

والیبال ایران به هوای تازه نیازمند است. این تیم 12 معنوی‌نژاد می‌خواهد.
 

کلید واژه ها:
تبلیغ داخلی آناج
مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  • آناج نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی‌کند.
  • لطفآ از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمائید.
  • توصیه می‌شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشرشده، از مثبت و منفی استفاده فرمائید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی‌یابند.
  •