بیمارستان: داروهایتان را از بیرون تهیه کنید/ نسخه‌هایی که داروخانه نمی‌پیچد
  • 1398/04/27 12:26
  • 110661
گزارش آناج از کمبود 100 قلمی دارو در تبریز؛

بیمارستان: داروهایتان را از بیرون تهیه کنید/ نسخه‌هایی که داروخانه نمی‌پیچد

گرانی ارز، بدهی بیمه‌های، دلالی و بازار سیاه دارو، تاکید بر تولید داخلی و... همگی موجب کمیاب شدنی برخی از داروها در سطح شهر تبریز شود.

گروه اجتماعی آناج/ حامد خسروشاهی؛ چند روز قبل بود که سعید نمکی، وزیر بهداشت در جمع نمایندگان "فراکسیون ولایی" در مجلس شورای اسلامی از وجود "دو کانون بزرگ فساد در هیات امنای ارزی و سازمان غذا و دارو" وزارت بهداشت سخن به میان آورد.

او گفت: «داروی مورد نیاز مردم را در بازار سیاه عرضه می‌کنند، در انبارهای پیدا و پنهان احتکار و داروی تقلبی در بازار توزیع می‌کنند.»

وزیر بهداشت جمهوری اسلامی می‌گوید: «در کنار سازمان غذا و دارو سامانه‌ای درست کرده بودند که سرور آن در خارج از این مرزها قرار داشت و تنها افراد معدودی به اطلاعات آن دسترسی داشتند. 4 ماه است روی این موضوع کار می‌کنیم. یک میلیارد و 300 میلیون دلار ارز تجهیزات پزشکی رفته و هنوز دقیقا معلوم نیست چه کسی برده است و چه چیزی آورده و به چه کسانی داده است.»

دومینوی دیرکرد و بحران تولید و توزیع دارو

سال سخت صنعت دارو جای خود را به سالی آرام و پرفراز و نشیب دیگری داده است. تولیدکنندگان دارو اعتقاد دارند که سال 97 یکی از سخت ترین سال هایی بود که سپری کردند.

دبه آمریکا در برجام و جهش قیمت دلار عرصه را تنگ کرد و در کنار آن ناکارآمدی در تخصیص ارز به نیازهای صنعت داروسازی و تأمین نقدینگی مورد نیاز این صنعت باعث شد تا نوسان در تولید، توزیع و واردات دارو و مواد اولیه اتفاق بیفتد.

دیرکرد دولت در پرداخت‌هایش به سازمان‌های بیمه‌گر، موج دومینوی دیرکرد پرداخت را در صنعت دارو رقم زد. این موج تا بیمه‌ها، داروخانه‌ها، شرکت‌های پخش و شرکت‌های دارویی ادامه یافت. امسال هر چند وضعیت کمی آرام گرفته، ولی لیست 100 قلمی کمبود دارو در بازار تبریز راوی حکایت دیگری است.

خروج از بیمه

خروج 80 قلم دارو از لیست بیمه ربطی به تحریم‌ها و افزایش قیمت دلار نداشت، اما با جیب خالی بیمه‌ها مرتبط بود. ساده ترین داروها از لیست بیمه‌ها خط خورد تا بیماران برای یک سرماخوردگی ساده کمتر از 100 هزار تومان بپردازند و این ابتدای راه گران شدن درمان، با وجود اجرای طرح تحول نظام سلامت بود.

افزایش پی در پی قیمت اما از سال گذشته شروع شد. افزایشی که بیمه‌ها همراهی‌اش نکردند. اگر از یک داروی پنج هزار تومانی، سه هزار تومانش را بیمه ها می‌دادند، با جهش قیمتش به 10 هزار تومان، پوشش بیمه‌ها در همان حد باقی ماند یا اندکی افزایش یافت و اینگونه بود که حذف آرام بیمه از دارو و تجهیزات پزشکی آغاز شد.

عدم پوشش بیمه، محرک فرآیند دارویی داروخانه ها!

وزارت بهداشتی‌ها به جای آنکه پیگیر پرداخت دیرکردها و مطالبات حوزه دارو باشند، کاهش پوشش بیمه‌ای حوزه دارو را به عنوان «محرکی برای فرآیند دارویی داروخانه ها» اعلام کردند! محرکی که 140 میلیارد تومان برای منابع بیمه‌ای صرفه‌جویی کرد تا «با تخصیص بهینه این منابع به درمان بیماران سخت و صعب‌العلاج کمک شود!»

اما این حمایت‌ها و کمک‌ها بازخورد بیرونی نداشت، چرا که امروز بیشترین کسری از لیست کمبود دارویی تبریز مربوط به بیماران خاص و سرطانی است! پرداخت قیمت برای دارو در بیمارستان‌های ویژه تامین اجتماعی مثل بیمارستان 29 بهمن و بیمارستان عالی‌نسب قوز بالا قوز بیمارانی شده که دفترچه بیمه تامین اجتماعی دارند و بر صفحات آن مهر «بدون فرانشیز » سنگینی می کند.

داروهایتان را از خارج بیمارستان تهیه کنید

این روزها جملاتی مثل «دارو به قیمت آزاد است یا دارویتان را از بیرون بیمارستان تهیه کنید» گوش و جیب بیماران تامین اجتماعی را آزرده است. این وضعیت برای سایر بیماران بستری نیز صدق می کند.

لیست کسری داروی بیمارستان‌های شهر کار را به جایی رسانده که مجبور به نقض قوانین طرح تحول سلامت شده‌اند و همراه بیمار را برای تهیه دارو و تجهیزات پزشکی مورد نیاز به خارج از بیمارستان می فرستند تا دوباره قاچاق، داروی تقلبی، رانت و هزینه های سنگین بر دوش بیماران بستری سنگینی کند.

دارو هست ولی نیست!

همه این نبودن‌ها، کمبودها و... به یک جمله ختم می شود: «دارو هست، کم است یا نیست!» نیست ولی هست! پماد سوختگی نداریم! داروی پیوند کلیه هم نیست! داروهای هورمونی، ضد قارچ، تعدادی از داروهای قلبی و فشارخون و داروهای اعصاب، نیست!

آمپول روگام، الانزاپین، نیمودیپین، فلوکونازول، شربت کلاریترومایسین، سهمیه بندی شده و کم است، از معاونت غذا و دارو اعلام موجودی بگیرید. قرص زیرزبانی قلبی، قرص های دیابت و حتی سوزن های قلمی تزریق انسولین موجود نیست.

بخشی از داروهای بیماران و جانبازان جنگ و شیمیایی با کندی جایگزین شده که عوارضی را برای آنها در پی داشته است. تعدادی از پمادها، کرم ها و قطره های آنتی بیوتیک نیست!

گزارش‌ها و بررسی‌های میدانی آناج از تعدادی از داروخانه‌های خیابان آمادگاه و شمس آبادی و چند بیمارستان شهر، لیست کمبودهای دارویی تبریز را رونمایی کرده که بیش از 100 قلم است. هر چند بخش زیادی از کمبودها مربوط به داروهای خارجی است، اما برندهای داخلی هم در بین آنها دیده می شود.

این کمبودها در حالی رخ نموده که فروردین امسال، دکتر محبوب نعمتی، معاون غذا و داروی دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تاکید کرد: «داروهای مورد نیاز نیمه نخست سال تامین شده و جای نگرانی نیست.»

تغییر دارو به یکباره ممکن نیست

مسئولان وزارت بهداشت همچنان بر مصرف داروی داخل تاکید دارند و واردات خارجی‌ها را ممنوع کرده‌اند و اما پزشکان همچنان بر مصرف همتایان خارجی تاکید دارند. اینکه پای رانت و قاچاق در میان است یا فقط صلاح بیمار را می خواهند، مشخص نیست اما داروسازان و پزشکان همواره بر این نکته تاکید دارند که «بیماری که یک برند داروی خاص چه ایرانی و چه خارجی را مصرف می‌کند، نمی‌تواند به ناگاه آن را تغییر دهد.»

این موضوع برای بیماران خاص، سرطانی‌ها و بیماران قلبی و عروقی حساسیت بیشتری دارد. بنابراین بیماری که استنت در رگ های قلبش کار گذاشته شده و از رگ‌های اصلی قلب گرفتگی بیش از 50 درصد دارد و قرص کن کور آلمانی مصرف می کند، نمی‌تواند به ناگاه برند ایرانی اش را مصرف کند. با این وجود پزشکان و مسئولان هر یک مسیری جداگانه را می‌روند و بیماران مانده‌اند با بیمه‌ای که حامی و قرصی که نیست.

اما بعضی از داروخانه‌ها دارند یک جعبه اکسفورج خارجی را بیش از 200 هزار تومان، پلاویکس خارجی را تا 100 هزار تومان و 100 عدد کن کور را 300 هزار تومان می فروشند!

هزینه‌های چندبرابری تولید داروی داخلی با مواد اولیه خارجی!

داروی ایرانی که وزیر بهداشت و معاونش تاکید کرده بودند امسال بیش از 15 درصد گران نمی‌شود، با افزایش 100 درصدی پارسالش به رشدی بیش از 150 درصدی در بعضی اقلام رسیده است.

هزینه جعبه، مواد ژلاتینی و بسته بندی دارو بالا رفته و وارداتی است. 50 تا 70 درصد مواد اولیه دارو هم خارجی است و همه‌اش را باید بیماران بپردازند. بماند که از این داروخانه تا داروخانه آن سوی خیابان، قیمت نسخه‌ها نوسان دارد و همه هم حق به جانب اند.

سر حرف را که باز کنی، حوصله داشته باشند برایت توضیح می‌دهند که همه‌اش از تحریم نیست، اما بی تاثیر هم نبوده. روزی خط تولید متوقف است و روزی دیگر مواد اولیه نیست؛ یعنی هست ولی پولش نیست که از گمرک ترخیص شود و روزی دیگر فلان شرکت تشخیص داده که نیازی به ورود زیاد این دارو به بازار نیست!

افزایش قیمت و کاهش توان خرید/ نسخه‌هایی که نپیچیده مرجوع می‌شوند!

دلار 4200 تومانی تخصیص یافته، پول لازم از صندوق توسعه ارزی به بیمه‌ها پرداخت شده و فقط 3 درصد دارو وارداتی است، ولی دارو گران یا کمیاب و نایاب شده و مردم قدرت خرید ندارند.

این روزها تعداد بیمارانی که در داروخانه‌ها نسخه را نپیچیده، بیرون می‌روند، کم نیست. تعداد بیمارانی که بخشی از نسخه را می‌پیچند و با داروخانه‌چی دست به یقه می‌شوند هم کم نیست.

بیمارانی که ناتوان از پرداخت هزینه دارو گاهی از خرید داروهایشان منصرف می‌شوند و گاهی به خرید نیمی از داروهایشان بسنده می‌کنند، همان‌هایی هستند که پس از گذشت زمان، با هزینه‌ای بیشتر راهی مراکز درمانی خواهند شد.

برای بیماری که افزایش درآمد ندارد، شربت لاکتولوز 11500 تومانی به 17 هزار تومان افزایش یافته، نیستاتین 2000 تومانی را حدود 6 هزار تومان و لووتیروکسین 7000 تومانی را باید حدود 9 هزار تومان بخرد.

داروخانه‌ها هم شرایط مشابهی دارند. داروخانه‌ای که دارو را با چک‌های مدت‌دار ۱۰ ماهه و یک ساله می‌خرید، باید داروهای مورد نیاز را با پرداخت‌های یک ماهه یا نقدی تأمین کند. پرداخت‌های مدت‌دار در حالی به پرداخت نقدی تبدیل شده که فروش داروخانه کم شده و بیمه‌ها مطالباتشان را سالی یک بار هم نمی‌دهند.

همه این نیست‌ها، نبودها و کمبودها به شرکت‌های دارویی و توزیعی و تولیدکننده می‌رسد تا زنجیره تامین دارو دچار مشکل شود. میانه راه اما هستند کسانی که چوب لای چرخ بگذارند و از آب گل آلود، شاه ماهی صید کنند. آنچه باقی می‌ماند، رنج ناتمام بیماران و جیب‌های خالی است.

انتهای پیام/

کلید واژه ها:
تبلیغ داخلی آناج
مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  • آناج نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی‌کند.
  • لطفآ از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمائید.
  • توصیه می‌شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشرشده، از مثبت و منفی استفاده فرمائید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی‌یابند.
  •