تبریز؛ شهر جشنواره‌های فراموش‌شده و نامنظم 
  • 1398/04/22 15:23
  • 110570

تبریز؛ شهر جشنواره‌های فراموش‌شده و نامنظم 

با آسیب شناسی، بهره گیری از الگوهای موفق مشابه و رسیدن به معیارهای مشخص ، شفاف و دائمی در برپایی جشنواره ها، برخی مصائب و ضعف‌های کیفی برگزاری را به حداقل رساند.

گروه اجتماعی آناج/ حامد خسروشاهی؛ سال‌های دهه شصت و دهه هفتاد، فرهنگ و هنر تبریز میزبان جشنواره‌هایی بوده است که با وجود گذشت نزدیک به بیست سال از رسیدنشان به خط پایان، هنوز هم نامشان برای اهالی فرهنگ و هنر یادآور اتفاقی مهم و مهمانانی بزرگ است.

یادواره تئاتر17شهریور که بزرگان سینما و تئاتر ایران برای شرکت در آن اثر آورده اند، جشنواره خوشنویسی غدیر، جشنواره شعر میلاد سرخ و جشنواره‌هایی از این دست، تنها نمونه‌هایی از این دست هستند.

جشنواره‌هایی که به میزبانی تبریز برگزار می‌شوند حال خوشی ندارند و قطعا می‌توان گفت تبریز جشنواره مطرحی در حوزه فرهنگ و هنر که دارای کارنامه قابل دفاع در نظم برگزاری داشته یاشد، نداریم.

تبریز به برگزاری جشنواره های نامنظم و کم کیفیت در زمینه های مختلف عادت دارد. شاید اگر قرار باشد فهرستی از جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی تبریز در حوزه های مختلف تهیه کنیم که بعد از چند دوره یا حتی یک دوره برگزاری به‌کلی فراموش شده‌اند، با عددی دو رقمی مواجه شویم. جشنواره تئاتر الف، جشنواره عاشیقلار، جشنواره موسیقی موغام، جشنواره کاریکاتور تبریز، جشنواره فیلم سیب،‌ اردیبهشت تئاتر تبریز و ... .

این تعطیلی و قطع برگزاری اما در شرایطی اتفاق افتاده که امیدهایی برای ملی و حتی بعد از آن بین‌المللی‌شدن به برخی از این جشنواره‌ها بسته شده بود، اما تغییر مدیریت و بی ثباتی و بی برنامگی شرایط و سیاست‌گذاری‌های فرهنگی شهر باعث شده به یک‌باره با توقف و فراموشی این رویدادها مواجه شویم.

به این جریان و جشنواره‌های کلا فراموش شده می‌توان جشنواره های نامنظم مانند برگزاری جشنواره سراسری تئاترماه در تبریز، جشنواره مطبوعات شمالغرب کشور و... را هم اضافه کرد که هر چند برگزاری شان تداوم بیشتری داشته اما نامنظم بودن برپایی و نامشخص و متغیر بودن معیارهای برگزاری شان بیش از همه، یک چیز را به ما یادآوری می کند: نداشتن مدیریت استراتژیک، علمی و کیفی در حوزه فرهنگ! 

تفاوت محسوس سطح داوری در دوره‌های مختلف و نتایج سلیقه‌ای و  گاه اعجاب انگیز در انتخاب آثار برگزیده،‌ ارائه نشدن بولتن و ویژه نامه یا کتاب جشنواره به طور منظم، برگزار نشدن نشست ها و کارگاه های تخصصی  و مرتبط  با مسائل روز در حاشیه جشنواره ها، سطح نازل و نامناسب هدایای اهدایی به برگزیدگان و ... بیش از هرچیز بسنده کردن به صرف برگزاری این رویدادها در ضعیف ترین حالت ممکن و حتی برپایی سوری آنها را به ما یادآوری می کند.

علاوه بر اینکه آسیب شناسی برگزاری یک جشنواره در دوره‌های قبلی و هم اندیشی با کارشناسان و متخصصان حوزه مربوطه در آستانه برگزاری دوره تازه آن، امری اساسی و کلیدی محسوب می شود که در جریان برگزاری جشنواره‌های نامنظم و ضعیف به کل فراموش می شود.

این یک نیاز اصلی است که دبیرخانه جشنواره‌ای مثل جشنواره مطبوعات استان بعد از هر دوره برگزاری از مشورت اهالی رسانه بهره بگیرد، درباره برگزاری دوره قبل نظر سنجی کند و حتی از آن اساسی تر، برگزاری یا عدم برگزاری دوره تازه را در شرایط مختلف به شکل جدی و دقیق در شور با اهالی رسانه موضوع  بحث قرار دهد.

قطعا در هیچ دوره‌ای نمی توان رویداد یا جشنواره ای هنری را بدون نقص و یا در ایده آل‌ترین حالت ممکن برگزار کرد، چون ابتلا به جریان داوری سلیقه‌ای،‌ ضعف مالی، مشکلات تامین اعتبار و... بر جریان برگزاری اثرگذار خواهد بود، اما می توان با آسیب شناسی، بهره گیری از الگوهای موفق مشابه و رسیدن به معیارهای مشخص ، شفاف و دائمی در برپایی آن برخی مصائب و ضعف‌های کیفی برگزاری را به حداقل رساند.

با این پیش فرض‌ها باید پرسید جشنواره‌های جدیدالتاسیس تبریز که توسط شهرداری و ارگان‌های دولتی پایه‌ریزی می‌شوند و یا جشنواره‌هایی که با حمایت بخش خصوصی متولد می‌شوند آیا هدف‌‌گذاری کلان برای ماندگاری و تداوم و برندسازی را دارا هستند؟

انتهای پیام/

کلید واژه ها:
تبلیغ داخلی آناج
مشاهده مطلب
نظرات مخاطبان
  • بیر نفر
    پاسخ ۱۳۹۸/۰۴/۲۲ - ۲۳:۴۳
    ببینید خیلی ساده هست مسئولان فرهنگی شهر در خوابند.
    0 + 0 -
نظر شما
  • 1
  • 0
  • 0
  •  
  • آناج نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی‌کند.
  • لطفآ از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمائید.
  • توصیه می‌شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشرشده، از مثبت و منفی استفاده فرمائید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی‌یابند.
  •