یک دهه قرار عاشقانه با تراکتور؛ ما هیچ وقت تنها قدم نمی‌زنیم
  • 1398/03/21 11:24
  • 110143
ارکستری که سمفونی وفا و اتحاد می‌نوازد!

یک دهه قرار عاشقانه با تراکتور؛ ما هیچ وقت تنها قدم نمی‌زنیم

با گذشت یک دهه از بازگشت تراکتور به لیگ برتر این تیم به لطف هواداران پرشورش همچنان عنوان پرتماشاگرترین تیم فوتبال ایران را یدک می‌کشد.

گروه ورزشی آناج/ امیر ملک‌زاده: 10 سال پیش و در چنین روزهایی بود که شهر تبریز رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت؛ این رنگ، نه رنگ روزهای سیاسی آن دوران بود و نه بوی رقابت‌های انتخاباتی را داشت؛ این، فوتبال بود، فوتبالی که انگار فوتبال نبود؛ بغض چندین ساله‌ای بود که در یک بعد از ظهر معمولی شکست؛ در آن دوشنبه تاریخی...

انگار نویسنده آن روز، تقدیر را برای تبریزی‌ها جور دیگری نوشته بود. 18 خرداد سال 88 و در روزهایی که همه خبرهای ریز و درشت کشور معطوف به انتخابات دهم بود، از یک پدیده جدید رونمایی شد؛ تراکتورسازی؛ تیمی که 8 سال در لیگ دسته یک دست و پا می‌زد و هیچ‌وقت نمی‌توانست رؤیای صعودش به لیگ برتر را تحقق ببخشد.

در آن دوشنبه معمولی، بالاخره این اتفاق غیر معمولی افتاد. تراکتور آمد، آن هم دقیقاً زمانی که به آن نیاز داشتیم؛ زمانی که دیگر خسته بودیم از دعواهای پرسپولیس و استقلال و از دو قطبی که در فوتبال‌مان به وجود آمده بود. کودکان‌مان باید یا طرفدار استقلال می‌شدند و یا طرفدار پرسپولیس. ما به یک فرشته نجات نیاز داشتیم و تراکتور همان فرشته نجات‌مان بود. حالا وقتش رسیده که برای این فرشته نجات‌مان با جان و دل بخوانیم: «سن چاغیرسان گلرم من».

آن شب تبریز غرق در شادی بود؛ فراز کمالوند می‌گفت مسیر 5 دقیقه‌ای را در 5 ساعت طی کردیم؛ اما آیا قرار بود این شور و شوق همانجا تمام شود؟ نه، این تازه اول راه است. مثل همان قرار اول، این قرار عاشقانه بعد از 10 سال هنوز هم ادامه دارد؛ قرار عاشقانه ما در استادیوم‌هاست. مهم نیست که تبریز باشد یا تهران و اصفهان. مهم این است که ما هیچ وقت تنها قدم نمی‌زنیم.

وقتی یوونتوس به خاطر تبانی به دسته پایین‌تر فوتبال ایتالیا تبعید شد، دلپیرو دوران اوج فوتبالش را سپری می‌کرد، اما او پای تیمش ماند. وقتی از دلپیرو پرسیدند «چرا پیشنهادات اغواکننده‌ات را از تیم‌هایی مثل رئال مادرید رد کردی و به همراه یوونتوس در سری B به میدان رفتی؟»، او فقط یک جواب داشت «یک جنتلمن واقعی هیچ‌وقت بانوی خودش را ترک نمی‌کند»

چه فرقی می‌کند که یک ایتالیایی خوش‌تیپ باشی یا یک هوادار متعصب تراکتور؟ مرزهای جغرافیایی نه معنای عشق را تغییر می‌دهند و نه می‌توانند یک عاشق واقعی را از معشوقه‌اش دور کنند. مگر جنتلمن‌های ما، بانوی خودشان را رها می‌‎کنند؟ آن هم معشوقه‌ای را سال‌هاست برایش خون دل می‌خورند.

حالا اگرچه خسته شدیم، اگرچه سال‌هاست می‌دویم و نمی‌رسیم؛ اما همچنان به تیم و غیرت مردمان‌مان امیدواریم؛ امیدواریم که یک روز عروسی به کوچه‌ ما هم بیاید. تا آن روز زمان زیاد نمانده، تا روزی که همه ببینیم رؤیا به حقیقت تبدیل شد و همه با هم می‌خوانیم: بورا آذربایجان دی ...

انتهای پیام/

کلید واژه ها:
تبلیغ داخلی آناج
مشاهده مطلب
نظرات مخاطبان
  • رضا ترختورچی
    پاسخ ۱۳۹۸/۰۳/۲۱ - ۱۹:۳۰
    آدم از خواندن این متن خسته نمی شود
    ۳ باز خواندم
    4 + 0 -
  • سجاد
    پاسخ ۱۳۹۸/۰۳/۲۲ - ۱۱:۲۱

    سلام

    داغلار باشی دوماندی بورا آذربایجان دی.

    بدون استثناء اکثریت قاطع استانهای آذربایجان های شرقی .غربی. اردبیل. زنجان. طرفدار تیراختور هستند و همچنین به اضافه اکثریت بلامناضع تورک زبانهای ایران.

    اسم تیم اگه بشه تیراختور آذربایجان به حقیقت موجود در فوتبال آذربایجان اذعان شده هست.
    3 + 0 -
  • وحید
    پاسخ ۱۳۹۸/۰۳/۲۲ - ۱۳:۱۸
    گؤزل و دیه رلی بیر یازی....اللریزه ساغلیق
    3 + 0 -
نظر شما
  • 3
  • 0
  • 0
  •  
  • آناج نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی‌کند.
  • لطفآ از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمائید.
  • توصیه می‌شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشرشده، از مثبت و منفی استفاده فرمائید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی‌یابند.
  •